"Er is nog een ander appartement te bezichtigen, aan de overkant van de straat". Mijn hart begon te bonken. Het appartement waar we nu in stonden was mooi afgewerkt, aan de perfecte straat, maar helaas te klein voor zowel mijn naai- als Leon's computer behoeftes. "Die aan de overkant is wel ietsje prijziger, maar groter dan deze". Leon en ik keken elkaar hoopvol aan. "We kunnen er wel even heen lopen?" "Ja, graag!" Zeiden we bijna in koor. De vlaamse mevrouw ging ons voor. Leon en ik stonden al te trappelen beneden, maar zij nam haar tijd met het uitzetten van de lampen, en de deur op slot doen.
Eenmaal aan de overkant aangekomen drukte ze op het knopje met nummer 4. Het leek een beetje op de scene uit Sex and the City the Movie waarbij Big en Carrie alle appartementen afwijzen, en dan met de makelaar meegaan naar het penthouse, oftewel de afkorting "PH" op de liftknop. We kwamen aan op de vierde verdieping, in een vrij kleine hal. Er was een tussendeur, en daarachter een tafel met een vreselijk hindoe schilderij erop. Oh god, dacht ik, als ik dit schilderij maar weg mag halen. Ze deed de deur open, en mijn hart begon te bonken. Het felle daglicht ("So this is where they keep al the light!) en die heerlijke geur van een nieuw gerenoveerd appartement kwam ons tegemoet. Die avontuurlijke geur van net opgedroogde verf, kit en schoonmaakmiddel. We kwamen binnen in een fantastisch duplex appartement, en zodra de vlaamse mevrouw zich even omdraaide keken Leon en ik elkaar aan. Onze mond vormde simultaan een geluidloze vreugdekreet... Wat was dit gaaf!
Na de rondleiding is Leon alvast gaan rekenen in zijn hoofd, en ik was al de meubels een plaatsje aan het geven. We gingen even wat drinken in een café met Wifi en Leon's berekeningen werden waarheid. Zijn excel overzichtje sprong op groen... we konden het betalen!
Natuurlijk moesten we er nog een nachtje over slapen, want dat is wel zo verstandig. Toen ik vanochtend opstond heb ik met het ikea plan programma de huiskamer ingericht, en het eerste wat Leon oppakte nadat hij in zijn pyjamabroek binnenkwam was het meetlint. Genoeg tekenen dachten wij zo: we gaan het proberen te huren!
