Nee, geen tijd

Elke dag loop of fiets ik langs Holland Spoor. Omdat ik in het centrum woon, moet ik ook altijd door het centrum naar mijn werk fietsen. Helaas kennen ze in de stad geen verkeersregels, dus iedereen loopt, fietst en rijdt waar ze willen. Niet te vergeten dat er 17 tramlijnen zijn in Den Haag. Ook denk ik soms dat iedereen er op uit is om mij een boete te geven; als ik voor het (rode) stoplicht stilsta, zijn er vaak fietsers die aan het bellen zijn, omdat ze er langs willen en ik in de weg sta (echt waar!) Mijn dag begint dus al chaotisch, en de bel die onder mijn kerstboom lag was dus een godsgeschenk.

Soms ga ik met de tram. Dit is relatief rustiger. Mijn halte is net voor CS, dus nog iet volledig vol en er stappen daarna veel mensen uit. Het grootste nadeel van met de tram gaan, zijn de Flyerende, Krantweggevende, en over het algemeen "mensen". Elke dag staat op het plein van HS een groepje mensen die de Metro / Spits in je handen kunnen duwen voor het geval je deze niet zelf kunt pakken en/of naar de trein aan het rennen bent. Dat er 2 meter achter deze mensen een bak staat, is niet relevant. Deze mensen kijken je met hun hondenogen aan, en het feit dat ik geen (gratis) krant aanneem zorgt voor een schuldgevoel bij mij. Ook al werk ik gewoon op mijn werk, toch voel ik me schuldig. Dan kom ik de tunnel in, en staan er studenten met gratis spullen; cornflakes, schuursponsjes, Red Bull, paraplu's, tandpasta, tasjes etc. Ook deze mensen staan met hun open armen op je te wachten en zeggen met een vrolijk gezicht "goedemorgen! heeft u al ontbeten?" Als ik dan "ja" zeg, geloven ze me niet (want wie ontbijt er nog tegenwoordig) en duwen toch het gratis bakje "kauwgomballensmaak cornflakes" in mijn handen. Als ik deze dan demonstratief teruggeef, lijkt het wel of ik ze persoonlijk heb beledigd.
Vervolgens kom je aan het einde van de tunnel, waar weer een peleton met Metromannen (en dan bedoel ik niet die modeterm), en een man met een tijdschrift voor donkere mensen die toch ook mij deze probeert te geven.

Als het verkiezingstijd is, is het helemaal feest. Een week lang moet ik 5 minuten eerder van huis weg om de fervente politieke overtuigers te omzeilen. Vooral de rode regenjasjes (SP) zijn snel. Het feit dat we tegenwoordig zelfs internet op de naaimachine hebben wordt blijkbaar vergeten. Fijn dat ze mensen willen helpen te kiezen, maar dat heb ik niet nodig.

Ik heb hiervoor maar 1 oplossing. Zo gek was Hitler nog niet (het is 70 jaar geleden, officieel is het auteursrecht verstreken, dus ik zeg we mogen er best een grapje over maken); laten we gewoon onze keus op de jas naaien.
"Ik lees de Volkskrant"
"Ik stem VVD"
"Ik lees geen tijdschriften over rasta-haar"
"Ik stop voor een rood stoplicht"
"Ik lust geen kauwgomballen cornflakes"

Problem solved!

Dat Smoel

Zaterdagavond ben ik naar een toneelvoorstelling geweest samen met Jinske. In september pluizen we altijd alle boekjes uit en zoeken dan voorstellingen waar we graag naartoe willen. Een R voor Roxy en een J voor Jinskey (goh). Gek genoeg kiezen we bijna altijd dezelfde dingen uit, wat plannen makkelijk maakt (mam; weet je zeker dat ze niet nog een verloren zusje is?). We zijn al bij een cabaret voorstelling geweest wat goed gedaan was, maar niet erg grappig. Verder hebben we 2 uur zitten kijken naar afstudeerprojecten van de toneelschool wat in theorie leuk klinkt maar in praktijk erg saai was... Je kan je voorstellen dat deze keer we een beetje cynisch naar het Nationale Theater in Den Haag gingen.

Het toneel erg goed opgebouw, het bestond voornamelijk uit bedden, een douchecabine en een wc hokje (van beiden werkte het water echt!) wat werd gescheiden met lamellen die open en dicht konden. Het verhaal ging over een gezin waarvan de vader verhuisd was naar zijn nieuwe gezinnetje in Hongkong waardoor de moeder verslaafd werd aan alcohol. Cliche zou je denken... maar het is niet cliche als je echte tranen op geen 3 meter afstand ziet vloeien, echte emoties voelt en echte ongeloof van dichtbij meemaakt. Het stuk was zo goed, dat ik pas weer wist dat ik naar toneel aan het kijken was toen mijn buurman me per abuis sloeg met zijn boekje. Ik schrok wakker en keek om me heen waarbij ik zag dat iedereen glimmend vocht in zijn ogen had, en niet verroerd was sinds het begin. Echt een fantastisch toneelstuk waar je niet een goed gevoel van krijgt maar...

Plaats te zijn (Place to be)

Altijd als ik een beetje chagerijnig ben, dan ga ik tripjes boeken. Niet meteen echt boeken, maar wel dromen over landen waar ik nog graag naartoe op vakantie wil. Mijn lijstje ziet er als volgt uit:

New York (nog 84 nachtjes slapen)
Edinburgh (Nessie huggen)
Londen (elke dag ei bij het ontbijt)

Estland (schijnt prachtig te zijn, en gewoon omdat het kan)

St. Petersburg (kan ik eindelijk mn bontjas aan zonder gek aangekeken te worden, en voor het Hermitage museum)

En natuurlijk nog veel meer. Dit is enkel mijn top 5 ;)

Ja, het heeft geholpen. Nu nog een plaatje van Nessie erbij en ik kan weer een glimlach op mijn gezicht toveren... :)

Leven

Goede commercial!

Legen... wait for it... dary!

Eigenlijk bouw ik zelf websites. Ik heb mezelf dit aangeleerd toen ik op het hbo zat en veel vrije tijd had. Ik had toen ook een eigen pc, eentje die het echt altijd deed doordat mijn vader daar voor zorgde. Met photoshop een ontwerp maken, en dan vervolgens ombouwen simpelweg met een kladblok bestand vond ik fantastisch. Van niets iets maken, dat is het idee.

Maarja, toen besloot ik te gaan reizen, wat a) veel geld kost en b) ervoor zorgt dat als je terug komt in je oude kleine kamertje je snel weer weg wilt. Dus ook ik ben halsoverkop vertrokken naar de grote stad zonder a) geld en b) een plan hoe een eigen leven op te bouwen. Dus nu ben ik hard aan het werk, en doe mijn internet activeiten op mijn iPhone en Dell laptop die om de een of andere reden een frans toetsenbord heeft. Alle symbolen zitten ergens anders, wat verwarrend kan zijn. 1 voordeel: ik heb mezelf wel blind leren typen hierdoor. 

Doordat ik zoveel werk om weer een beetje financiele stabiliteit te krijgen, heb ik dus ook meteen geen tijd meer om websites te bouwen. Gelukkig bestaan er aardige mensen die dan een makkelijke Blogspot verzinnen. Kan ik toch mijn ei kwijt... En dat is ook voor jullie fijn, want mijn verhalen worden legendary!