Zaterdagavond ben ik naar een toneelvoorstelling geweest samen met Jinske. In september pluizen we altijd alle boekjes uit en zoeken dan voorstellingen waar we graag naartoe willen. Een R voor Roxy en een J voor Jinskey (goh). Gek genoeg kiezen we bijna altijd dezelfde dingen uit, wat plannen makkelijk maakt (mam; weet je zeker dat ze niet nog een verloren zusje is?). We zijn al bij een cabaret voorstelling geweest wat goed gedaan was, maar niet erg grappig. Verder hebben we 2 uur zitten kijken naar afstudeerprojecten van de toneelschool wat in theorie leuk klinkt maar in praktijk erg saai was... Je kan je voorstellen dat deze keer we een beetje cynisch naar het Nationale Theater in Den Haag gingen.
Het toneel erg goed opgebouw, het bestond voornamelijk uit bedden, een douchecabine en een wc hokje (van beiden werkte het water echt!) wat werd gescheiden met lamellen die open en dicht konden. Het verhaal ging over een gezin waarvan de vader verhuisd was naar zijn nieuwe gezinnetje in Hongkong waardoor de moeder verslaafd werd aan alcohol. Cliche zou je denken... maar het is niet cliche als je echte tranen op geen 3 meter afstand ziet vloeien, echte emoties voelt en echte ongeloof van dichtbij meemaakt. Het stuk was zo goed, dat ik pas weer wist dat ik naar toneel aan het kijken was toen mijn buurman me per abuis sloeg met zijn boekje. Ik schrok wakker en keek om me heen waarbij ik zag dat iedereen glimmend vocht in zijn ogen had, en niet verroerd was sinds het begin. Echt een fantastisch toneelstuk waar je niet een goed gevoel van krijgt maar...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten